Άρθρο - Διονύσης Σαββόπουλος - Η τρομερή μας η Λαλιά

 

Οκτώβρης του 2025. Προς τα τέλη του μήνα,  άλλη μια ανύποπτη στιγμή προέκυψε. “Έφυγε” ο Νιόνιος, ο Διονύσης Σαββόπουλος. Κάτι ήθελε να βγει από μέσα μου, να λυθεί ένας κόμπος , να πω κάτι, να εκφραστώ. Τα ερεθίσματα σαν κεντριά με τσιμπούσαν τις τελευταίες μέρες προκαλώντας εκτός του πόνου, θυμό και αγανάκτηση. 

“Έφυγε” ο Νιόνιος που κατά πολλούς λέγεται Διονύσης , για άλλους ήταν ένα τραγικό γεγονός, για άλλους αδιάφορο με μια δόση κακεντρέχειας ή τοξικής αδιαφορίας. Αυτό που με “ερέθισε” όμως ως γεγονός δεν ήταν μόνο η απώλεια του Μουσικού,  αφήνοντας ένα τραύμα βαθύ μέσα μου, αλλά η κακία , η χολή που ξεχείλισε από “προοδευτικούς” διανοούμενους, μουσικούς , καλλιτέχνες και τυφλούς ακόλουθους της αριστερός με παρωπίδες, στερεότυπα  και κόμπλεξ κατωτερότητας μια και πιστεύω ότι συνήθως κρίνουν και κακολογούν κάποιον αυτοί που έχουν πετύχει λιγότερα, αυτό είναι για μένα πασιφανές , σχεδόν κανόνας, οδηγός ζωής.

 Το χειρότερο όμως είναι ότι έστησαν αυτό το μηχανισμό δολοφονίας χαρακτήρα πάνω από ένα μνήμα , χορεύοντας κιόλας! Γνωρίζουμε όμως όλοι, ότι η αυθάδης και αλαζονική αυτή συμπεριφορά , όπως και να το κάνουμε, είναι ύβρις.  

Πολλοί από μας , δηλαδή οι περισσότεροι , δεν μπορούμε να δεχθούμε την αλλαγή , πιστεύοντας ότι είμαστε ταυτισμένοι , πώς να το πω, παντρεμένοι με ένα γερό συμβόλαιο με τις απόψεις μας και η κάθε διαφοροποίηση , μεταστροφή ή αλλαγή σημαίνει προδοσία. Δεν αλλάζουν πάντα οι άνθρωποι προς το καλύτερο αλλά ποιος θα κρίνει ποιο είναι το καλύτερο για τον καθένα μας ; Επίσης δεν είναι απαραίτητο να μας βολεύουν οι μεταστροφές , οι αλλαγές απόψεων φίλων, σχέσεων ή ακόμα και των προτύπων μας. 

Η συνέπεια και η σταθερότητα δεν πρέπει να κρίνεται με βάση ποιες κοσμοθεωρίες ή απόψεις ακολουθείς αλλά σύμφωνα με τις πράξεις. Οι πράξεις και οι αρχές μας είναι το κριτήριο που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για να μας κρίνει κάποιος. 

Είναι εύκολο κάποιος να χρησιμοποιεί την “αριστερά της αμφισβήτησης” ως εισιτήριο για ένα πιο εύκολο ταξίδι στον χώρο της τέχνης αλλά είναι πολύ δύσκολο κάποιος να έχει το κουράγιο , την δύναμη και τον ανδρισμό να πραγματοποιεί μια αλλαγή για να μην προδώσει τον Εαυτό του αναλαμβάνοντας τις ευθύνες και τις συνέπειες. 

Όσο και αν διαφωνώ με την μεταστροφή του Νιόνιου από την πλευρά της αμφισβήτησης προς την πλευρά της στήριξης ενός τραγικά ζημιογόνου κράτους τόσο για τους πολίτες όσο και την ίδια την χώρα, τόσο θαυμάζω το σθένος του, την γενναιότητα να την στηρίζει ( αυτή την αλλαγή που παγιώθηκε ως θέση ). Θέλει γενναιότητα να πιστεύεις αυτό που σε αντιπροσωπεύει χωρίς να γίνεσαι αρεστός στους “άλλους”. Η ανακολουθία με τις αρχές και τα πιστεύω σου είναι η εσχάτη προδοσία. 

Από την Ενωμένη Δημοκρατική Αριστερά ως την υποστήριξη της ΝΔ με δηλώσεις, συμμετοχή σε εκδηλώσεις κλπ είναι ένας μεγάλος δρόμος , ένα χάσμα τεράστιο που δεν δικαιολογείται εύκολα. Είναι μια στάση που πληγώνει τους ανθρώπους που τον στηρίζουν και τον αγαπούν. Τι είπα τώρα ε ; Ναι , αυτοί που τον θαυμάσαμε και τον έχουμε ψηλά ως καλλιτέχνη και άνθρωπο έχουμε λόγο να απογοητευτούμε όχι όμως να στήσουμε παράσταση ή “δικαστήριο” πάνω από το μνήμα του. Όλοι οι υπόλοιποι, οι δήθεν ταγμένοι στον προοδευτικό χώρο. άραγε τον αγάπησαν αληθινά ποτέ ; Η πορεία του , το ταλέντο ακόμα και οι αγώνες του για το δίκαιο και το υψηλό - δεν μιλάμε μόνο για τις φυλακίσεις κατά την περίοδο της δικτατορίας - μάλλον ξεπέρασαν κατά πολύ την “προσφορά” κάποιων συναδέλφων του δημιουργώντας δυσαρέσκεια και σε κάποιους φθόνο. Εννοείται η μετριότητα κάποιων αποκαλύφθεικε , βγήκε στην επιφάνεια φανερώνοντας περίεργα συμπλέγματα κατωτερότητας.

Γράφω αυτές τις σκέψεις βέβαια κυρίως για μένα , για να κατευνάσω την ένταση απ”όσα έχω διαβάσει αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να θυμίσω ποιος είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος. Για να φτάσατε έως εδώ στην ανάγνωση σημαίνει ότι τον γνωρίζετε.

Όμως θα ήθελα να θυμίσω εν συντομία, σε όσους τυχόν δεν θυμούνται, την δυναμική του ανδρός , ότι οι δίσκοι του όπως, Το Περιβόλι του Τρελλού , ο Μπάλλος και το Βρώμικο Ψωμί , είτε το θέλουμε είτε όχι επηρέασαν όσο τίποτα άλλο την ροκ σκηνή της Ελλάδας. Μια σκηνή που αναδύθηκε και άρχισε να εδραιώνεται εκείνη την εποχή παράλληλα με την κυκλοφορία των παραπάνω δίσκων. Ο Νιόνιος , της εποχής που συζητάμε, επηρέασε τους πάντες συμπεριλαμβανομένου και αυτούς που εκτοξεύουν ύβρις σήμερα. 

Η δική μου σύνδεση με τον Διονύση Σαββόπουλο είναι κάτι παραπάνω από βαθιά και καθοριστική. Σε "μικρές" προσωπικές δύσκολες στιγμές ήταν ο πνευματικός Πατέρας, αυτός που με την φωνή, τον λόγο και τους στίχους του με κράτησε όρθιο, είναι αυτός που κάποιες φορές με σήκωσε από τα έγκατα των προσωπικών ναυαγίων με τρόπο άμεσο , βίαιο , σκληρά λυτρωτικό μη έχοντας το περιθωρίου να φέρω αντίρρηση ή να λακίσω. Είναι αυτός που μεταφορικά μου έσωσε την ζωή. “Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα, Βάλε στα ρούχα σου φωτιά, Βάλε στα όργανα φωτιά, Να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα, Η τρομερή μας η λαλιά”.

Στις δύσκολες μέρες εργασίας μακριά από οικογένεια και φίλους , σε στρατώνες και φυλάκια στην “πινέζα” του Έβρου , σε θαλάμους και καβάτζες που μαζευόμασταν για να γιορτάσουμε μνήμες και αγάπες με φίλους και στρατιώτες ξεχασμένους από την εφησυχασμένη συνείδηση της κανονικότητας σε ένα απόκοσμο περιθώριο. Τότε  η λύτρωση ερχόταν ως θαύμα, σαν φως στο  βαθύ τούνελ, σαν ένα κλειδί για το φευγιό από τα  έγκατα της προσωπικής μας φυλακής.  “ Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη και αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό…”. Δημοσθένους Λέξις. 

Έφυγε η τρομερή μας η Λαλιά... 

Δεν θέλω να προσβάλω ούτε να υποβιβάσω κάποιους από τους συνοδοιπόρους ή πρώην συντρόφους του στον προοδευτικό χώρο που σήμερα του γυρνούν την πλάτη στο τελευταίο κατευόδιο για το ταξίδι στην αιωνιότητα ( που αν δεν υπάρχει , υπάρχει η μνήμη και το έργο του ) . Θα ήθελα όμως να ρωτήσω αν μέσα σε αυτούς υπάρχει κάποιος που να καθόρισε τόσο επιδραστικά και ουσιαστικά την “νεότητά” μας. Εγώ δεν γνωρίζω κάποιον , μπορείτε όμως να μου τους θυμίσετε εσείς αν υπάρχουν. Δεν μιλάω για μέτριους , μιλάω για κάποιους της εποχής του που έγραψαν στίχους / μουσική και ερμήνευσαν ένα τραγούδι όπως το Δημοσθένους λέξις ή το Ζεϊμπέκικό του.  

Το τραγούδι «Δημοσθένους λέξις» γράφτηκε μέσα στη φυλακή.