Δοκίμιο για την Φωτογραφία : Ο ήχος της τζαζ και η ποιητική γλώσσα της φωτογραφίας

 

Τι κοινό έχει ένας σκοτεινός θάλαμος με μια τζαζ σκηνή;

Κάπου ανάμεσα σε μια βαθιά κόκκινη σκιά και σε μια νότα σαξοφώνου, η φωτογραφία συναντά την τζαζ.

Όχι ως καταγραφή αλλά ως αφήγηση, συμβολισμός και νόημα. Ο ρυθμός αποτυπώνεται στο φιλμ και ο αυτοσχεδιασμός αλληλοεπιδρά με τις σκιές με ένα βλέμμα...

Στο δοκίμιό μου «Φωτογραφία και Τζαζ – Ο Αυτοσχεδιασμός του Βλέμματος» στο Koukidaki μιλάω για την οπτική μουσικότητα, για το πώς μια εικόνα μπορεί να μας κάνει να «ακούμε» τον χώρο, τον καλλιτέχνη, την ατμόσφαιρα.

Για εκείνο το αδιόρατο σημείο όπου ο φωτογράφος δεν αποτυπώνει απλώς τη στιγμή, αλλά την εξυψώνει.

Αν αγαπάτε τη φωτογραφία, τη μουσική ή το παιχνίδι ανάμεσα στο φως και στον ήχο, σας προσκαλώ στο ταξίδι!

Διαβάστε το Δοκίμιο :

«Φωτογραφία και Τζαζ – Ο Αυτοσχεδιασμός του Βλέμματος»

Γιάννης Κίντζιος