Η συνεργασία του φωτογράφου Christopher Doyle με τον Wong Kar-wai
Christopher Doyle και Wong Kar-wai: Το φως ως συναίσθημα στον κινηματογράφο του Χονγκ Κονγκ
 |
| Christopher Doyle και Wong Kar-wai |
Η σκηνοθεσία με την κινηματογραφική φωτογραφία μοιάζουν με συνομιλητές , ο σκηνοθέτης περιγράφει μια εικόνα και δίνει μια κατεύθυνση, ο διευθυντής φωτογραφίας απαντά με φως και, κάπου ανάμεσα σε αυτόν τον διάλογο, γεννιέται ένας κόσμος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλο.
Αυτό ακριβώς προέκυψε μεταξύ του σκηνοθέτη από το Χονγκ Κονγκ Wong Kar-wai και του Αυστραλού διευθυντή φωτογραφίας Christopher Doyle, γνωστό στην κινεζική γλώσσα με το όνομα Du Ke Feng που σημαίνει, στο περίπου, "σαν τον άνεμο". Και αν σκεφτεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο κινείται η κάμερά του μέσα στο κάδρο, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς το όνομα αυτό του ταιριάζει. Στην πραγματικότητα το Du Ke Feng προέρχεται από μια κομφουκιανική έκφραση για έναν άνθρωπο υψηλής ποιότητας, ενώ η λέξη "Feng" ηχεί στα κινεζικά σαν το "τρελός" που ίσως να ταιριάζει κιόλας με τον εκρηκτικό χαρακτήρα του.
Η δουλειά του Doyle μερικές φορές μεταφέρει κάτι ανήσυχο ή σχεδόν αδέξιο, με την καλή έννοια της λέξης, χωρίς όμως να είναι άψυχη. Η κάμερα κινείται, ψάχνει, πλησιάζει, απομακρύνεται και μοιάζει συχνά να κινείται για να ανακαλύπτει το νόημα μέσω της εικόνας μαζί με τον θεατή.
Η γνωριμία του Christopher Doyle με τον Wong Kar-wai ξεκίνησε το 1990 με το Days of Being Wild και συνεχίστηκε για πολύ περισσότερο από μία δεκαετία, με την κινηματογράφηση ταινιών όπως το Ashes of Time, το Chungking Express, το Fallen Angels, το Happy Together , το In the Mood for Love και το 2046 του 2004.
Από αυτή τη μεγάλη συνεργασία, τρεις ταινίες ξεχωρίζουν ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα μετατρέπεται σε συναίσθημα, το Chungking Express, το Fallen Angels και το In the Mood for Love.
Τρεις διαφορετικές όψεις της ίδιας πόλης , με διαφορετικούς ρυθμούς αλλά και με τρεις διαφορετικές γλώσσες φωτός.
Και για να καταλάβουμε πόσο βαθιά φτάνει αυτή η γλώσσα, αξίζει να σταθούμε λίγο στον τρόπο με τον οποίο δούλευαν οι δύο άντρες.
Κρίστοφερ Ντόιλ και Γουόνγκ Καρ-βάι - Μια φιλία που προέκυψε μέσα από την δημιοργική δουλεία
Ο Doyle έχει περιγράψει τη σχέση του με το ν Wong πολύ στενή και αρκετά βαθύτερη από μια απλή επαγγελματική συνεργασία. Έχει μάλιστα πει, με τον χαρακτηριστικό αυτοσαρκασμό του, ότι πέρασε περισσότερο χρόνο μαζί του παρά με οποιαδήποτε γυναίκα στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης της πρώην συζύγου του.
Πέρα από το χιούμορ της παραπάνω φράσης, υπάρχει μέσα της μια σημαντική αλήθεια για τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν.
Ο Wong Kar-wai είναι γνωστός για τον τρόπο που δουλεύει αφήνοντας αρκετά μεγάλο χώρο, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, για αυτοσχεδιασμό ως προς την εικόνα και την εξέλιξη της ιστορίας. Δεν τον ενδιαφέρει μια άκαμπτη κινηματογραφική διαδικασία όπου κάθε πλάνο είναι από πριν κλειδωμένο. Δουλεύει περισσότερο με τις επιτόπου διαθέσεις, την μουσικότητα , τον ρυθμό και τους ανθρώπους ανάλογα με το στάδιο πού βρίσκεται η ιστορία εκείνη τη στιγμή.
Ο Doyle ταίριαξε με την παραπάνω αισθητική και πρακτική και αντί να προσπαθήσει να επιβάλει μια συγκεκριμένη φωτογραφική φόρμουλα, μπόρεσε και κινήθηκε άνετα μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της συνεργασίας τους.
Ο διευθυντής φωτογραφίας δεν καλείται απλώς να φωτογραφίσει μια σκηνή. Καλείται να την ανακαλύψει μαζί με τον σκηνοθέτη την ώρα που γυρίζεται.
Αυτό φαίνεται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στο Chungking Express που ο Doyle φωτογραφίζει ουσιαστικά το δεύτερο μέρος της ταινίας. Τη φωτογραφία μοιράζονται ο Κρίστοφερ Ντόιλ και ο Άντριου Λάου.
Chungking Express (1994): Το "τυχαίο" ως αισθητική
 |
Σκηνή από την ταινια Chungking Express (1994) . Cinematograph Christopher Doyle και Σκηνοθεσια Wong Kar-wai |
Λίγα λόγια για την ταινία
Το Chungking Express αφηγείται δύο παράλληλες, ασύνδετες ιστορίες μοναξιάς και ανεκπλήρωτου έρωτα στο πολύβουο Χονγκ Κονγκ. Στην πρώτη, ένας αστυνομικός με το νούμερο 223 προσπαθεί να ξεπεράσει τον χωρισμό του ενώ εμπλέκεται με μια μυστηριώδη γυναίκα του υποκόσμου. Στη δεύτερη, ένας άλλος αστυνομικός με το νούμερο 663 τραβά την προσοχή μιας εκκεντρικής υπαλλήλου φαστ φουντ, η οποία μπαινοβγαίνει κρυφά στο σπίτι του. Οι δύο ιστορίες συνδέονται μέσα από την αστική καθημερινότητα, τη μουσική και την αίσθηση ότι οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται πολύ κοντά χωρίς να συναντιούνται πραγματικά.
Τι κραταμε ως φωτογράφοι
Το Chungking Express μάς δείχνει ότι η τεχνική ατέλεια μπορεί να γίνει εκφραστικό μέσο. Η κίνηση, το θάμπωμα και η αίσθηση αποσπασματικού χρόνου δεν είναι απλώς εφέ. Μεταφέρουν την ψυχολογική κατάσταση ανθρώπων που ζουν μέσα σε μια πόλη η οποία δεν σταματά ποτέ.
Η φωτογραφία λοιπόν της ταινίας δεν επιδιώκει πάντοτε την απόλυτη καθαρότητα. Η εικόνα μπορεί να είναι ασταθής, όπως και η ζωή των χαρακτήρων. Παράλληλα, τα έντονα χρώματα και τα τεχνητά φώτα μετατρέπουν συνηθισμένους δρόμους και εσωτερικούς χώρους σε συναισθηματικά τοπία.
Με τις τεχνικές του undercranking και του step-printing, ο Doyle αποδεικνύει πως το θάμπωμα της κίνησης (motion blur) δεν είναι τεχνικό λάθος, αλλά εργαλείο που αποδίδει την εσωτερική στασιμότητα του ήρωα μέσα σε μια κινούμενη πόλη.
Αποφθέγματα του Christopher Doyle
"Η κάμερα δεν πρέπει απλώς να καταγράφει αυτό που συμβαίνει μπροστά της, πρέπει να συμμετέχει ενεργά σε αυτό"
"Δεν συνέβη επειδή το σκεφτήκαμε. Απλώς αυτός ο χώρος, με αυτό το φως, μας έδωσε αυτή τη στιγμή."
Η φωτογραφία στο Chungking Express
Το Chungking Express γυρίστηκε μέσα σε μόλις 23 ημέρες, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από τα πολύμηνα γυρίσματα του Ashes of Time. Η βιασύνη, όμως, αντί να λειτουργήσει περιοριστικά, έγινε μέρος της αισθητικής του.
Ο Doyle έχει περιγράψει μια διαδικασία γεμάτη αυτοσχεδιασμό, μέσα στην πυκνοκατοικημένη και διαρκώς κινούμενη πόλη του Χονγκ Κονγκ. Δεν υπήρχε πάντα ο χρόνος για να στηθεί το τέλειο πλάνο. Υπήρχε όμως η ανάγκη να συλληφθεί κάτι που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή.
Η ταινία χωρίζεται σε δύο μέρη με τις ιστορίες δύο αστυνομικών που μόλις έχουν χωρίσει και προσπαθούν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να συνεχίσει τη ζωή του.
Η πόλη βρίσκεται παντού, στους δρόμους, στα καταστήματα, στα φώτα, στα πρόσωπα που περνούν δίπλα από τους ήρωες και χάνονται πριν προλάβουμε να τα παρατηρήσουμε.
 |
Η φωτογραφία του Chungking Express χρησιμοποιεί undercranking και step-printing για να διαταράξει την αίσθηση της κίνησης και του χρόνου. Το αποτέλεσμα είναι εκείνο το χαρακτηριστικό θάμπωμα, όπου η πόλη μοιάζει να τρέχει ενώ οι πρωταγωνιστές παραμένουν για λίγο παγιδευμένοι στον δικό τους χρόνο. Η καταγραφή λιγότερων καρέ ( undercranking ) ή η διαδικασία επανάληψης μέσω διπλασιασμού συγκεκριμένων καρέ ( step-printing ) δημιουργούν μια αίσθηση παιχνιδιού με τον χρόνο ενώ η ονειρική αλλοίωση του περιβάλλοντος και των φώτων δημιουργεί ψευδαισθήσεις και έντονα συναισθήματα.
Η τεχνική αυτή λοιπόν δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό εφέ αλλά γίνεται συναίσθημα. Η πόλη δεν είναι απλώς το σκηνικό, είναι μια δύναμη που πιέζει τους ανθρώπους.
Οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να μείνουν ακίνητοι μέσα σε έναν κόσμο που δεν σταματά ποτέ.
Για έναν φωτογράφο δρόμου, αυτή η εικόνα λειτουργεί σχεδόν σαν μανιφέστο. Δεν χρειάζεται κανείς να κάνει την πόλη όμορφη, πρέπει πρώτα να τις δώσει τον χώρο να λειτουργήσει παραμένοντας ζωντανή.
Και αν το Chungking Express μας ταξιδεύει στην πόλη του Χονγκ Κονγκ με το φως της μέρας , το Fallen Angels μας υποδέχεται ενώ ήδη έχει νυχτώσει.
Fallen Angels (1995): Η νύχτα ως καθρέφτης της μοναξιάς
 |
| Σκηνή από την ταινια Fallen Angels (1995) . Cinematograph Christopher Doyle και Σκηνοθεσια Wong Kar-wai |
Λίγα λόγια για την ταινία
Τι κρατάμε ως φωτογράφοι
Η φωτογραφία στην ταινία Fallen Angels
Αν το Chungking Express έχει κάτι ζεστό, αυθόρμητο και σχεδόν παιχνιδιάρικο, το Fallen Angels είναι το σκοτεινό του αδελφάκι. Αφορά την ίδια πόλη αλλά μετά τα μεσάνυχτα. Η ταινία μας ταξιδεύει σε τέσσερις παράλληλες νυχτερινές ιστορίες. Ένας επαγγελματίας δολοφόνος θέλει να παραιτηθεί από τα πάθη του, ενώ η κρυφά ερωτευμένης μαζί του ατζέντισσα με κάθε τρόπο προσπαθεί να είναι κοντά του, Επίσης ένας εκκεντρικός μουγγός νεαρός τρυπώνει σε κλειστά μαγαζιά τη νύχτα, ενώ μια κοπέλα περιπλανιέται στους δρόμους απατημένη και θλιμμένη, ψάχνοντας μια άλλη γυναίκα με το όνομα Cherry.
 |
| Σκηνή παραμόρφωσης από την ταινια Fallen Angels (1995) . Cinematograph Christopher Doyle και Σκηνοθεσια Wong Kar-wai |
Εδώ ο Doyle πηγαίνει την οπτική παραμόρφωση πολύ πιο μακριά. Χρησιμοποιεί εξαιρετικά ευρυγώνιους φακούς, σε ακραίες εστιακές αποστάσεις, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα και οι χώροι να παραμορφώνονται.
Ο ίδιος έχει θυμηθεί πως, όταν η Michelle Reis ( η αντζέτισσα ) γύριζε το κεφάλι της μέσα στο κάδρο, η μύτη της μπορούσε να απλωθεί σχεδόν σαν του Πινόκιο και ο Wong, αντί να τον σταματήσει, τον ενθάρρυνε να πάει ακόμη πιο μακριά.
Αυτή είναι μια λεπτομέρεια που λέει πολλά για τη σχέση τους. Η παραμόρφωση δεν υπάρχει απλώς για να εντυπωσιάσει. Είναι ένας τρόπος να μετατραπεί μια ψυχική κατάσταση σε εικόνα.
Οι χαρακτήρες του Fallen Angels βρίσκονται κοντά ο ένας στον άλλον, αλλά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν. Είναι μόνοι ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα στο πλήθος.
Τα νέον της πόλης απλώνονται σε χρώματα πράσινα, κόκκινα και μπλε. Η χειροκίνητη κάμερα του Doyle κινείται νευρικά. Οι χώροι γίνονται στενοί και τα πρόσωπα παραμορφώνονται.
Ακόμη και η βία αποφεύγει πολλές φορές την καθαρότητα. Τα σώματα και οι κινήσεις χάνονται μέσα στο θόλωμα.
Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που δείχνει κάτι πολύ σημαντικό, ότι το νέον δεν χρειάζεται να φωτίζει ρεαλιστικά μια πόλη. Μπορεί να λειτουργήσει ως μαγική εικόνα που μας μεταφέρει καθαρό συναίσθημα που θα μπορούσε να είναι η μοναξιά, μια επιθυμία ή ακόμα και η σύγχυση που επικρατεί εσωτερικά στα πρόσωπα της πλοκής.
In the Mood for Love (2000): Η συγκράτηση ως μορφή πάθους
 |
Σκηνή με τον διαχωρισμό μεταξύ των πρωταγωμοστών από την ταινια In the Mood for Love (2000) . Cinematograph Christopher Doyle και Σκηνοθεσια Wong Kar-wai |
Λίγα λόγια για την ταινία
Στο Χονγκ Κονγκ του 1962, δύο γείτονες ανακαλύπτουν ταυτόχρονα ότι οι σύζυγοί τους διατηρούν εξωσυζυγική σχέση. Καθώς δοκιμάζουν να κατανοήσουν την προδοσία, αναπτύσσουν μεταξύ τους έναν βαθύ, πλατωνικό δεσμό, ο οποίος παραμένει εγκλωβισμένος στη συστολή, τους κοινωνικούς κανόνες και τη σιωπή. Η ταινία αφηγείται τον έρωτα κυρίως μέσα από βλέμματα, επαναλαμβανόμενες συναντήσεις, σιωπές και μικρές χειρονομίες.
Τι κρατάμε ως φωτογράφοι
Εδώ η φωτογραφική γλώσσα βασίζεται στη συγκράτηση. Τα κάδρα στενεύουν, ενώ τοίχοι, διάδρομοι, καθρέφτες και κάγκελα παρεμβάλλονται διαρκώς, δημιουργώντας μια αίσθηση οπτικού εγκλωβισμού. Το χρώμα και η επανάληψη των μοτίβων (όπως τα φορέματα qipao) γίνονται μετρητές του χρόνου και της μνήμης.
Σαν φωτογράφοι θα μπορούσαμε να πλαισιώνουμε τα θέματά μας μέσα από πόρτες ή παράθυρα (κάρδρο, κάδρο μέσα στο κάδρο). Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιούμε θερμές χρωματικές παλέτες για να προκαλέσουε την αίσθηση της νοσταλγίας.
Πάντως, ομολογουμένως, η σύνθεση μπορεί να εκφράζει όσα οι άνθρωποι δεν μπορούν ή δεν τολμούν να πουν.
Η φωτογραφία στην ταινία In the Mood for Love
Αν οι δύο προηγούμενες ταινίες μας μιλούν έντονα συναισθηματικά το In the Mood for Love απλά μας ψιθυρίζει κάτι.
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Χονγκ Κονγκ του 1962. Δύο γείτονες ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοί τους έχουν σχέση μεταξύ τους. Ανάμεσά τους δημιουργείται μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση, η οποία όμως παραμένει μέχρι το τέλος περιορισμένη, συγκρατημένη και σε μεγάλο βαθμό ανείπωτη.
Και αυτή ακριβώς η συγκράτηση ή η καταπίεση ( ; ) μας διαπερνά ως αίσθηση μέσα από την εικόνα.
Η φωτογραφία, την οποία υπέγραψαν ο Christopher Doyle και ο Mark Lee Ping-bin, αλλάζει εντελώς ρυθμό σε σχέση με αυτόν της έντασης που επικρατούσε στις προηγούμενες συνεργασιες των δύο δημιουργών.
Η κάμερα κινείται πιο αργά. Τα κάδρα στενεύουν. Οι διάδρομοι, οι πόρτες, οι καθρέφτες και οι τοίχοι δημιουργούν συνεχώς εμπόδια ανάμεσα στους δύο ανθρώπους.
Σπάνια τους βλέπουμε πραγματικά ελεύθερους μέσα στο ίδιο κάδρο.Υπάρχει σχεδόν πάντα κάτι ανάμεσά τους όπως ένα κάγκελο, μια πόρτα, μια κολώνα. Σαν να προσπαθεί η ίδια η εικόνα να τους κρατήσει σε απόσταση.
Το χρώματα σε αυτή την ταινία δεν χρησιμοποιούνται όπως στο Fallen Angels. Τα κόκκινα, τα πράσινα, οι σκοτεινοί διάδρομοι και τα θερμά εσωτερικά χρώματα δημιουργούν μια αίσθηση νοσταλγίας πριν ακόμη νιώσουμε ακριβώς το γιατί. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να μας αποπροσανατολίσει θέλει όμως να μας ενεργοποιήση την μνήμη.
 |
Σκηνή με qipao από την ταινια In the Mood for Love (2000) . Cinematograph Christopher Doyle και Σκηνοθεσια Wong Kar-wai |
Στις Κάννες του 2000 η ταινία τιμήθηκε με το Grand Prix de la Commission Supérieure Technique, το οποίο απονεμήθηκε στους Christopher Doyle, Mark Lee Ping-bin και William Chang.
Και το ότι το βραβείο μοιράστηκε μας δείχνει , πολύ σωστά , ότι η εικόνα του In the Mood for Love δεν είναι δουλειά ενός ανθρώπου. Είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που καταλάβαινε ότι το χρώμα, ο χώρος, τα κοστούμια, το μοντάζ και η κίνηση της κάμερας πρέπει να μιλούν την ίδια γλώσσα.
Οι ταινίες των Christopher Doyle και Wong Kar-wai μας δείχνουν τις δυνατότητες της τέχνης του κινηματογράφου μέσα από την ταχύτητα, την παραμόρφωση αλλά και τον υποτιθέμενο περιορισμό και συγκράτηση.
Ό,τι λοιπόν στο Chungking Express ήταν ταχύτητα και στο Fallen Angels παραμόρφωση, στην ταινία In the Mood for Love γίνεται συγκράτηση.
Οι ταινίες των Κρίστοφερ Ντόιλ και Γουόνγκ Καρ-βάι : Ένα κοινό οπτικό λεξιλόγιο, τρεις διαφορετικές διαθέσεις
Βλέποντας τις τρεις ταινίες μαζί διαπιστώνουμε ότι ο Doyle δεν επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δεν χρησιμοποιεί μια συγκεκριμένη φόρμουλα δημιουργίας.
Πίσω όμως από τις διαφορετικές εικόνες υπάρχει μια σταθερή πεποίθηση, ότι η κάμερα δεν πρέπει απλώς να καταγράφει αυτό που συμβαίνει μπροστά της , πρέπει να συμμετέχει ενεργά σε αυτό.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα από την συνεργασία του με τον Wong Kar-wai.
Το φως και η σκιά δεν είναι απλώς τεχνικά δεδομένα, είναι υλικό αφήγησης.
Το θάμπωμα μπορεί να μιλήσει για την ταχύτητα μιας πόλης και η παραμόρφωση μπορεί να μιλήσει για την αποξένωση.
Ένα στενό κάδρο γεμάτο εμπόδια μπορεί να μιλήσει για μια σχέση που δεν βρίσκει χώρο να υπάρξει και το χρώμα μπορεί να θυμίσει κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι εικόνες του Doyle δεν βασίζονται στην μόδα, εξακολουθούν όμως να έχουν δύναμη γιατί βασίζονται στο συναίσθημα.
Συμπέρασμα
Ο Christopher Doyle και ο Wong Kar-wai δεν δημιούργησαν απλώς μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες του κινηματογράφου του Χονγκ Κονγκ.
Έδειξαν πως μια κινηματογραφική συνεργασία μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας σιωπηλός διάλογος δημιουργίας. Ό ένας μεταφέρει μια διάθεση και ο άλλος την αναζητά μέσα στο φως και κάπου εκεί γεννιέται η ονειρική εικόνα.
Το Chungking Express, το Fallen Angels και το In the Mood for Love μπορούν να διαβαστούν σαν τρεις διαφορετικές στάσεις στην ίδια διαδρομή. Από τον πυρετό της πόλης, στη νυχτερινή μοναξιά και από εκεί στη σιωπή μιας αγάπης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κρατήσει ένας φωτογράφος από τη δουλειά τους. Ότι η τεχνική από μόνη της δεν αρκεί , ένας ευρυγώνιος φακός δεν δημιουργεί συναίσθημα, ούτε το χρώμα και το εντυπωσιακό νέον με ένα αργό shutter. Όλα αυτά αποκτούν σημασία μόνο όταν υπάρχει κάτι που θέλεις να πεις. Και τότε η κάμερα παύει να είναι απλώς ένα εργαλείο καταγραφής και γίνεται μια ποιητική γραφίδα.
Συχνές ερωτήσεις
Σε πόσες μεγάλου μήκους ταινίες συνεργάστηκαν ο Christopher Doyle και ο Wong Kar-wai;
Συνεργάστηκαν σε επτά μεγάλου μήκους ταινίες, από το Days of Being Wild (1990) έως το 2046 (2004), μεταξύ των οποίων τα Ashes of Time, Chungking Express, Fallen Angels, Happy Together και In the Mood for Love.
Γιατί το Fallen Angels έχει τόσο έντονα παραμορφωμένη εικόνα;
Ο Doyle χρησιμοποίησε εξαιρετικά ευρυγώνιους φακούς για να δημιουργήσει μια αίσθηση αποξένωσης και ψυχικής αστάθειας στους χαρακτήρες. Η παραμόρφωση γίνεται έτσι μέρος της αφήγησης και όχι απλώς ένα οπτικό εφέ.
Τι είναι το step-printing στο Chungking Express;
Το step-printing, σε συνδυασμό με λήψεις σε χαμηλότερο ρυθμό καρέ, δημιουργεί μια χαρακτηριστική σπασμένη και θολή αίσθηση κίνησης. Στο Chungking Express χρησιμοποιείται για να διαταράξει την αίσθηση του χρόνου και να μεταφέρει στην εικόνα την ταχύτητα και την αποσπασματικότητα της ζωής στην πόλη.
Ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό της φωτογραφίας του In the Mood for Love;
Η συγκράτηση. Τα στενά κάδρα, οι διάδρομοι, οι πόρτες, οι καθρέφτες, οι σκιές και τα χρώματα δημιουργούν συνεχώς μια αίσθηση απόστασης ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες.
Ποιο βραβείο κέρδισε η φωτογραφία του In the Mood for Love στις Κάννες;
Το 2000 η ταινία κέρδισε το Grand Prix de la Commission Supérieure Technique, το οποίο απονεμήθηκε στους Christopher Doyle, Mark Lee Ping-bin και William Chang.
Τι μπορεί να μάθει ένας φωτογράφος δρόμου από τον Christopher Doyle;
Ίσως το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι η τεχνική επιλογή πρέπει να υπηρετεί το συναίσθημα. Η κίνηση, η παραμόρφωση, το θάμπωμα, το χρώμα και το φως αποκτούν αξία όταν βοηθούν την εικόνα να πει κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια.
Πηγές
Christopher Doyle, βιογραφικό στοιχείο και φιλμογραφία, Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_Doyle
Chungking Express, στοιχεία παραγωγής, Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Chungking_Express
Fallen Angels, στοιχεία παραγωγής και οπτικό στιλ, Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Fallen_Angels_(1995_film)
In the Mood for Love, στοιχεία παραγωγής και διακρίσεις, Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/In_the_Mood_for_Love
Christopher Doyle, συνέντευξη για τα γυρίσματα του Chungking Express, British Film Institute. https://www.bfi.org.uk/interviews/christopher-doyle-shooting-chungking-express
Ανάλυση της χρήσης του ευρυγώνιου φακού στο Fallen Angels, με αναφορά σε δηλώσεις του Christopher Doyle, Medium. https://filmmo.medium.com/a-dive-into-the-visuals-fallen-angels-through-christopher-doyle-s-lens-1335a746d1fd
Κριτική ανάλυση του Fallen Angels και της χρήσης του φακού Century Tegea, School of Visual Arts. https://sva.edu/features/a-review-of-fallen-angels-1995-hong-kong-directed-by-wong-kar-wai
In the Mood for Love, επίσημη σελίδα έκδοσης, Criterion Collection. https://www.criterionchannel.com/in-the-mood-for-love
Σχετικά Άρθρα
Βιτόριο Στοράρο και Μπερνάρντο Μπερτολούτσι - Κινηματογραφική αφήγηση , Φως και Χρώμα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου